20200324_190148.jpg

مروری بر زندگی حرفه ای و آرای جویس مکدوگال (۱۹۲۰-۲۰۱۱) / ترجمه و تلخیص: حوریه رضایی/ ویراستار: عادله عزتی

جویس مکدوگال یکی از برجسته ترین چهره‌های روان‌تحلیل‌گری معاصر، در سال ۱۹۲۰ در نیوزلند به دنیا آمده و در سال ۲۰۱۱ از دنیا رفت. او از ۱۷ سالگی شروع به تحصیل در رشته روانشناسی کرد که به تدریج منتهی به آشنایی با فروید و روانکاوی شد. بعدها او با وینیکات آشنا شد، روانکاوی که نظریاتش تاثیر مهمی بر رویکرد مکدوگال گذاشت، در ادامه مک دوگال توسط آنا فروید برای دوره درمان کودک پذیرفته شد اما همیشه سعی کرد در جنگ میان طرفداران آنافروید و ملانی کلاین بی طرف باقی بماند.
مکدوگال علاوه بر اینکه نویسنده 5 کتاب برجسته و تعداد زیادی مقاله است، یک روان تحلیل‌گر شناخته شده و مشتاق نیز بود. آثار او به چندین زبان ترجمه شده و حتی او به عنوان “سفیر روان‌تحلیل‌گری” دالای لاما نیز شناخته می‌شد. از مهم‌ترین مفاهیمی که مکدوگال روی آن‌ها کار می‌کرد “آزادی” و “گشودگی” بود.
مکدوگال، در پی انتقال همسرش به فرانسه، لندن را ترک کرد و شروع به نفوذ در جامعه روانکاوی فرانسه نمود. سپس اولین کتاب خود را با نام “یک مورد از سایکوز کودکی” در سال ۱۹۶۰ به چاپ رسانید که بعدها در کتاب “گفتگو با سمی” که از مهم‌ترین آثار او به شمار می‌رود، ارجاعات زیادی به آن شده است. مکدوگال در سراسر زندگی‌اش به پژوهش و درمان در زمینه روانکاوی پرداخت و کمک‌های زیادی به نظریه و تکنیک در روان تحلیل‌گری نمود که در ادامه به آنها خواهیم پرداخت.
مکدوگال در اولین کتاب خود به نام “گفتگو با سمی” به بررسی و توصیف تمام و کمال جزئیات جلسات تحلیلی خود با کودکی سایکاتیک پرداخته و مدعی شده است که توانسته این کودک را مجاب کند تا آنچه را دوست دارد انجام دهد، به کلام تبدیل کرده و به تعارضات درونی‌اش که او را وحشت زده و بیمار کرده اند، معنا بخشد.
سمی اولین بیمار از سری بیمارانی است که مکدوگال از طریق آنها به ما نشان داده است چگونه می توان از رکود و توقف رشد، به سمت فعالیت خلاقانه حرکت کرد. مکدوگال به ما نشان می دهد چگونه تمام سمپتوم ها چه نوراتیک، چه سایکاتیک و چه سایکوسوماتیک، به خودی خود ناشی از خلاقیت و تلاش هایی در جهت خودمراقبتی هستند.
در اینجا شاهد تلاش مکدوگال در جهت بسط مفهومی که فروید از آن صحبت کرده بود هستیم: تدوام میان بهنجاری و آسیب؛ این واقعیت که هر انسانی باید از بدو تولد به بعد با تروماهایی مواجه می شود سبب می شود که تعارض های سایکاتیک بسیاری ناشی از تصادم میان دنیای درونی سائق های غریزی ابتدایی و نیروهای محدودکننده جهان بیرونی، ایجاد شوند. تعارض هایی که با اولین رابطه حسی، یعنی زمانی که کودک با دنیای پستان برخورد می کند آغاز می شوند.
از نظر مکدوگال، حقایقی نظیر تفاوت های بین دوجنس و حقیقت پایان پذیری زندگی، تروماهایی را ایجاد می نمایند که نقطه شروع سفر کودک هستند. مکدوگال این درام ها و تولیدات فراموش شده زندگی روانی  را بازیابی می کند که می توانند شامل جسمانی سازی تا آفرینش هنری باشند. برای توضیح بهتر این موضوع او از استعاره تئاتر روانی استفاده می کند و امیدوار است با استفاده از این استعاره، نارضایتی خود را با طبقه بندی های روانپزشکی و روان تحلیلی، که به تقلیل پیچیدگی و ظرافت های شخصیت انسان، در قالب نامگذاری هایی بی جان می پردازند اعلام کرده باشد.

با توجه به نوع نگاه مکدوگال به روان انسان، الگوی مداخله و نوع کار تحلیلی او برآمده از جهان درونی و تحلیل مداوم تمایلات خودش در انتقال متقابل است. تفسیرهای او متعدد، طولانی و متشکل از جملات زیاد و استعاره های گوناگون بود. در مقابل مدل لاکانی، ارتباط بین فرآیندهای اولیه نه به وسیله فرمول بندیهای مختصر بلکه توسط قدرت تداعی تصاویر ایجاد می گردد که باعث می شود تصویر بالینی او نیز به شکل دیالوگ باشد.

آنچه توجه مکدوگال را به سمت تظاهرات روان تنی جلب کرد، تمایل افراد برای فرار از فرآیند روانتحلیلی بود. او نشان داد تحلیل شوندگانی که بیشتر تمایل به فریادهای روان تنی دارند، با فشار هیجانی شدیدی مواجه هستند در حالی که دسترسی به بازنمایی های روانی شان ندارند؛ بنابراین، تنها جنبه بدنی این هیجان نمایش پیدا می کند. او در ادامه ایده وینیکات که باور داشت مادر محیطی با برقرار کردن رابطه بین روان و بدن کودک به او کمک می کند، افزود: ناراحتی های روان تنی زمانی ایجاد می شوند که کودک مجبور است بوسیله دوپاره سازی، از خودش در برابر تهدید به شکست در تداوم احساس همه توانی اش، و حتی بدتر از آن، در برابر تهدید به فروپاشی دفاع کند. این ایده پرده از فرضیه ای پارادوکسیکال بر می دارد؛ واکنش های روان تنی با وجود اینکه زندگی فرد را به خطر می اندازند در حقیقت برای محافظت روانی از وی ایجاد شده اند. بنابراین وظیفه تحلیلگر، کمک به تحلیل شونده است برای تبدیل آنچه توسط بدن  ابراز شده است به بازنمایی های کلامی.

 

* این مطلب تلخیصی از مقاله “جویس مکدوگال ۱۹۲۰_۲۰۱۱” نوشته لور بنفون_تور است که در سال ۲۰۱۲، توسط مجله بین المللی روانکاوی چاپ شده است.

ارجاع به “اصل مقاله

* کپی تنها با ذکر منبع مجاز است.


پاسخ دادن

آدرس ایمیل شما منتشر نمی شود. فیلدهای ضروری نشانه گذاری شده اند *

شش + چهار =


پذیرش مراجع

جهت دریافت وقت روان درمانی با متخصصین مرکز روان تحلیلی مهرسای (درمان حضوری برای مراجعین تهرانی و درمان غیرحضوری از طریق اسکایپ یا واتس اپ برای مراجعین شهرستانی و مراجعین خارج از ایران)، می توانید علاوه بر پر نمودن فرم پذیرش، با ایمیل info@mehrpsyclinic.com در ارتباط باشید نمایید تا در اسرع وقت به درخواست شما رسیدگی گردد.

لطفا جهت تسریع در فرایند پذیرش، فرم مربوطه را پر نمایید.

ورود کلیه اطلاعات الزامی می باشد.

فرم پذیرش

  • 7 + 7 =

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مرکز تخصصی روان درمانی تحلیلی مهرسای می باشد.